Hüzünleri giyiyorum bu gece bir parça… Gözlerim dolu… Ağlamaya meyilli de olsa ağlamamalıydım… Kendimi tarif edemediğim zamanların içerisinde kaybetmekteyim. Neyin doğru neyin yanlış olduğunu çözemeyecek kadar küçüğüm ben… Aşkı anlayacak kadar yüreğimde izler vardı benim…
Hayat kokardı bir parça umut kokardı bir parça kelimelerim… bazen hüznü yazar parmaklarım bazense mutluluğu.. Ama her ne yazarsam yazayım bir damla gözyaşı konuk olurdu satırlarıma… Şimdi bana uzatılan eli tutamamanın verdiği burukluk var içimde…
… Acı var birazda. Her zaman seven ve de sevilmeyen ben vardım baktığım aynalarda… sen vardı uzaklarda, adın vardı yüreğimin en özel yerinde.. Atacağım adımları kilitleyecek acılarım vardı yüreğimde… Ama ben bunu ne sana ne de başkasına anlatamıyordum. Sen candın, sen damarlarımda dolaşan kanın akışını hızlandıracak gözlerin vardı… Sen vardı uzaklarda… Böyle güzel yüreğiyle karşıma çıkan senin yüreğin vardı… Yapamıyordum. Her defasında sevilmeyi dilesem de Allah'tan büyünün bozulacağını zanneden ben vardım. Ellerimin bir boşluğa sürüklendiğini görmek canımı acıtırdı… her seni gördüğümde canım yanar.. Senin için attığım adımlarda dikenler batar ayaklarıma… Ağlarım…Seni kaybetmenin acısı yakar titreyen dudaklarımı… Yüreği uğruna her şeyden vazgeçeceğim kişi vardı karşımda.
Ben bir adım atsam bana koşarak gelecek can vardı uzayan yolların dikenli bahçesinde acı ile yaşayan… Mutluluğu aşkı ertelemek istemeyendim ben… Duaları eşlik eder yaralı yüreğine… Geçen zamanda "Keşke" diyeceğimi biliyorum… Ve kaybettiğinde daha çok acı çekeceğimi biliyorum… Neden "Evet" diyemiyorum… Yine ağlıyorum… Dayanamıyorum bu sancılara… Dayanamıyorum… Sana geldiğimde zaman çok geç olacak bilirim. Yalnızlığımda seni anacağım belki de çoktan bir yürekte var olacaksın… Ama işte ben yapamıyorum…
Bu gece yanımdan ayrılırken ağladım karşında.. Hayatta bana verilebilecek en güzel hediyeleri verdin… Ben kendimi her düştüğümde senin yanında bulacağımı zannediyorum. Ve her beni ayağa kaldırdığında gözlerin gözlerime geldiğinde kaçacağım belki de… Belki de seven kalpleri yormaktı benim yaptığım… belki de en acımasız oyunlarda mızıkçılık yapıp uzaklaşmaktı bulunduğum yerden... Ağlamaktı delicesine… Gülmek kitabımda yazılmıyordu sanki. Ve belki de bundandır şaşkınlığım ve belki de korkuyorumdur… Neden yok! Sebep yok! Ama işte seni üzmekten korkarım ben. Ben seni kırmaktan korkarım. Yaralı yüreğine bir yara açmaktan korkarım… Ellerini her uzattığında tutamamaktan korkarım…
Sen bana öyle bir kanıt getirdin ki yüreğinle bana sevmenin ne demek olduğunu hatırlattın… Hayatı sevmem için sebeplerimi yok ederken ben, sen bana yaşama nedenlerimin arasında yaşayan gerçeğim oldun… Öyle büyük ki yerin bende ne söz yeter anlatmaya, ne de bir kelime... Anlatamıyorum işte…
Zaman akıp giderken avuçlarımdan hayali sevdaları siliyor senin sözlerin… Aklıma değer verdiğim ve de sayfalar dolusu yazı yazdığım kişi geliyor… Değer vermemiş bana… Ben beklemişim ama ses vermemiş bağıra çağıra haykırdığımda… Vazgeçiyorum hayallerden de… Sen bana doğru yolu gösterdikçe ben inkâr ettim… Ama hayallerim çürümeye yüz tuttu... Hayal gerçek hayatta etkisiz eleman oldu… Umut etmiştim… Ama olmuyor. Zaman gözlerimde ki yaşı siliyor… Gerçeğe döndüğümde yanında hayal ettiğim kişi yok… Ama sen varsın en gerçeğinden… Sen benim için yaşayan cansın… Umutları kül edip yakıyorum bugün… Bugün beyaz bir sayfa açıp hayata tekrar başlıyorum…
Doğrularımı cebime koyup hayallerden zor da olsa vazgeçiyorum… Artık gücüm yok… Çok sevdim… Çok sevdim ama karşımda atan bir yürek yok… Yalan değildi asla… Gerçekti ama hayaldi… Yapamıyorum işte… Ben bir adım yaklaştıkça ona o kaçar oldu benden… Ama bir daha böyle duygularla sevilir mi bilmem… Bir daha karşısına aşk adına çıkan gerçekle yüz yüze gelir mi bilmem… Çok direndim ufacık bir ışık görmek için. Ama yok işte… Karanlıklara yolcu etti beni yüreğiyle…
Gece ilerlerken uykuya gitmemde zorlaştı nemli gözlerimle… Aklımda sen… Seni üzdüğüm içindir bu yanmalar… Senin gerçeğine uzanamayan ellerimdir beni üzen…
Yorumlar
